Gewese rugbyspeler Frikkie Welsh oor die eensame pad ná rugby en sy drankstryd

Die gewese rugbyspeler Frikkie Welsh maak sy hart oop oor die alleenpad ná sy rugbydae, oor die emosionele en finansiële uitdagings wat hy en sy gesin moes trotseer, en oor hoe God hom vrygemaak het van drankverslawing.

Ek het 13 jaar lank professioneel rugby gespeel. My laaste kontrak was in die Kaap, waar ek twee jaar vir die WP gespeel het. Nadat my kontrak tot ’n einde gekom het, het ons besluit om in die Kaap aan te bly.

Hierdie besluit het ’n groot impak op my en my gesin gehad, veral omdat ons toe nie naby ons familie was nie. Dis ’n groot leemte wanneer jy nie ’n ondersteuningstelsel het nie – geen oumas, oupas of familie wat kan help met die kinders nie. Jy is in ’n nuwe plek, jou kinders is klein, en jy voel alleen. Alhoewel ek betrokke geraak het by kerke en talle mense ontmoet het, het die eensaamheid nie heeltemal verdwyn nie.

Wat rugbyspelers dikwels nie besef nie, is dat die lewe ná rugby groot uitdagings inhou. Jy is vas oortuig daarvan dat jy ’n netwerk vriende en sakeverbintenisse opgebou het, mense wat jou sal ondersteun – maar wanneer jy jou tokse opgehang het, besef jy skielik jy is op jou eie. Die mense wat voorheen foto’s saam met jou wou neem, het verdwyn. Jy kom agter dat hulle nie noodwendig in jóú belanggestel nie, maar eerder die sosiale status geniet het wat jy as rugbyspeler aan hulle gegee het.

Hierdie werklikheid kom as ’n groot skok. Die vriendekring word kleiner; die mense wat jy as jou broers beskou het, word minder. Jy begin twyfel aan jouself. Jy vra jou af: Wie is ek nou? Wat is my doel in die lewe as ek nie meer ’n rugbyspeler is nie?

Vir die eerste vier jaar ná die einde van my rugbyloopbaan was dit behoorlik donker om my. Dit was ’n tyd vol worstelinge met verwerping, alleenheid en ’n gebroke identiteit.

Drank, en die pad na genesing

In hierdie moeilike tyd het ek ook met drankverslawing gesukkel. Drank was ’n deel van die sosiale lewe wat ek vroeër geken het. Dit was kuier en drink, en daarby die druk van die omgewing.

LEES OOK: Vanes-Mari: ‘Die Here het my elke tree gedra’

Ek het gedrink om mense tevrede te stel, om aanvaar te word. Maar diep binne my het ek geweet dit was nie die regte pad nie. My vrou het my gesmeek om op te hou, en daar was ’n tyd toe sy vir my gesê het: “Kies. Dis óf ek óf die drank.”

LEES DIE VOLLE ARTIKEL OP LIG HIER