KAAPSTAD – Die DHL-stadion het Vrydagaand bykans uit sy nate gebars toe die All Blacks en die DHL Stormers mekaar vir die eerste keer in dekades op Suid-Afrikaanse bodem gepak het. Voor 47 130 toeskouers het die Nieu-Seelanders uiteindelik hul klas gewys en die Stormers met 38-21 verslaan in die openingswedstryd van die Rugby’s Greatest Rivalry-toer.
Hoewel die eindtelling na ‘n gemaklike oorwinning vir die besoekers lyk, vertel dit nie die volle verhaal van ‘n wedstryd waarin die Stormers vir lang tye nie net kompeterend was nie, maar die All Blacks ook fisiek en takties behoorlik getoets het. Die rustydtelling van 14-7 het die tuisspan steeds in die wedstryd gehou, maar die besoekers se ervaring, geduld en kliniese afronding het uiteindelik die verskil gemaak.
Die atmosfeer was reeds lank voor afskop elektries. Duisende ondersteuners het ure voor die wedstryd die stadion ingevaar om deel te wees van ‘n geskiedkundige geleentheid. Vir baie rugbyliefhebbers was dit die eerste keer dat hulle die All Blacks teen ‘n Suid-Afrikaanse provinsiale span in lewende lywe kon sien speel – ‘n tradisie wat dekades gelede deel van die rugbykalender was.
Van die eerste fluitjie af was dit duidelik dat die Stormers nie bloot daar was om deel te neem nie. Met aggressiewe verdediging, sterk baldraers en goeie beheer by die afbreekpunte het die tuisspan vroeg druk opgebou. Die Stormers se voorspelers het die All Blacks gedwing om hard te werk vir elke meter en die besoekers kon nie hul gewone vloeiende ritme onmiddellik vind nie.
Tog is dit juis die handelsmerk van die All Blacks om geleenthede meedoënloos te benut. Waar die Stormers soms goeie veldposisie opgebou het sonder om maksimum punte daaruit te haal, het die besoekers elke klein opening uitgebuit. Vinnige bal deur die hande, uitstekende ondersteuning en goeie besluitneming het gesorg dat hulle die telbord gereeld aan die beweeg gehou het.
Die Stormers het egter telkens teruggeantwoord. Hul aanvallende spel het die tuisskare op hul voete gehad en drie goed afgeronde drieë het bewys dat die Kaapse span steeds oor die vermoë beskik om enige verdediging oop te breek. Die ondersteuners het elke suksesvolle aanval met oorverdowende gejuig begroet en vir groot dele van die wedstryd gevoel asof die Stormers nog binne trefafstand was.
Die All Blacks het egter ná die pouse hul intensiteit merkbaar verhoog. Hul speltempo het toegeneem en hul vermoë om vinnig van verdediging na aanval oor te skakel, het die Stormers onder toenemende druk geplaas. Elke fout of swak skop is vinnig gestraf, terwyl die besoekers se uitstekende hantering en ondersteuning hulle in staat gestel het om momentum op te bou.
Die Stormers het geweier om tou op te gooi. Hul verdediging het verskeie kere desperate reddingswerk verrig en hul voorspelers het tot die einde toe met groot vasberadenheid baklei. Tog het die konstante druk sy tol begin eis en die All Blacks het die laaste halfuur met groter beheer gespeel.
Uiteindelik het die besoekers ses drieë aangeteken teenoor die Stormers se drie, ‘n weerspieëling van hul doeltreffendheid wanneer punte op die spel was. Waar die Stormers dikwels hard moes werk om geleenthede te skep, het die All Blacks min kanse nodig gehad om die telbord aan die gang te hou.
Vir Stormers-afrigter John Dobson sal daar steeds heelwat positiewe punte wees om uit die wedstryd te neem. Sy span het sonder verskeie Springbokke teen een van die wêreld se beste rugbyspanne meegeding en vir lang tye gewys dat hulle fisiek en tegnies op internasionale vlak kan kompeteer. Die intensiteit waarmee die Stormers gespeel het, sal hulle ook goed voorberei vir die uitdagings wat voorlê.
Vir die All Blacks was dit byna die ideale begin van hul historiese Suid-Afrikaanse toer. Buiten die oorwinning sal hulle veral tevrede wees met die manier waarop hulle hul spel onder druk kon aanpas. Hulle moes hard werk vir die oorwinning, maar het op die beslissende oomblikke die kalmte en akkuraatheid getoon waarvoor Nieu-Seelandse rugby wêreldbekend is.
Die wedstryd het ook gewys waarom die ou toertradisie steeds so ‘n besondere plek in rugby beklee. Anders as ‘n gewone voorbereidingswedstryd het hierdie kragmeting ‘n toetsintensiteit gehad. Die fisieke botsings, die passie op die paviljoene en die trots waarmee albei spanne gespeel het, het herinner aan die groot provinsiale gevegte van vroeër jare.
Hoewel die Stormers teleurgesteld sal wees met die uitslag, het hulle die wedstryd met hul koppe omhoog verlaat. Hulle het bewys dat Suid-Afrikaanse provinsiale rugby steeds oor die gehalte beskik om die beste spanne in die wêreld vir lang tye onder druk te plaas.
Vir die All Blacks was die 38-21-oorwinning veel meer as net ‘n wen. Dit was ‘n verklaring dat hulle gereed is vir die uitdagings wat wag, terwyl dit terselfdertyd die toon aangegee het vir wat beloof om ‘n onvergeetlike Rugby’s Greatest Rivalry-toer deur Suid-Afrika te wees.
